Nazywam się Gianluigi Buffon, grałem w piłkę nożną do 45 roku życia, z czego 28 lat jako zawodowiec. W tym czasie upadałem na ziemię prawdopodobnie miliardy razy. Dobrze wiem, jak i kiedy upadać. Uczysz się tego w ten sam sposób, w jaki uczysz się kopać piłkę – w przeciwnym razie po prostu nie wykonujesz tego zawodu. Jestem człowiekiem, który upadał tak jak wszyscy inni ludzie. Straty, porażki, niepowodzenia, przeprowadzki, rozłąki. Człowiek upada, ale nigdy nie wiadomo, czy się podniesie.* W tych kilku zdaniach Gigi Buffon, jeden z najlepszych bramkarzy w historii piłki nożnej, opisuje swoje podejście do stawiania czoła wyzwaniom, wielokrotnie upadając nie tylko na boisku, ale również w życiu prywatnym. Jak po mistrzowsku podnosił się? Co robił, kiedy życie po raz kolejny mocno go testowało? Jak pomimo pozdzieranych kolan, siniaków nie tylko na ciele, ale także w umyśle, znajdował w sobie siłę, aby powstawać i dalej robić w sobie? Tego między innymi dowiesz się z autobiografii Gianluigi Buffon. Sztuka upadania.

Czytając książkę dowiesz się również:
- dlaczego Gigi na boisku z pozycji pomocnika przeszedł na bramkarza,
- jaką muzykę przed meczami słuchał będąc nastolatkiem,
- dlaczego postanowił kupić fałszywy dyplom z rachunkowości bez kończenia technikum,
- jakie emocje towarzyszą bramkarzowi, kiedy broni gole i dlaczego tak mocno to uzależnia,
- jak Gigi wspomina Carlo Ancelottiego, jako trenera w klubie Juventus,
- dlaczego na początku kariery jednym z rytuałów Buffona było odwiedzanie przed każdym treningiem stacji paliw,
- na co Buffon zwracał uwagę podczas wykonywania przez przeciwników rzutów karnych,
- ile procent wszystkich rzutów karnych obronił w trakcie swojej zawodowej kariery,
- dlaczego piłkarze klubu Parma trenowali na boiskach zakładu karnego,
- jak atak paniki podczas meczu przerodził się w depresję i jak piłkarz poradził sobie z chorobą,
- dlaczego kiedy Juventus spadł do serie B, Gigi pozostał w klubie mimo lepszych ofert z europejskich klubów,
- jak mentalnie radził sobie z kolejnymi kontuzjami,
- które wydarzenie zdaniem Buffona było największym rozczarowaniem w całej jego piłkarskiej karierze,
- jak wspomina grę przeciw Leo Messiemu oraz Cristiano Ronaldo,
- oraz dlaczego na ostatnim etapie kariery, mając propozycję gry w Barcelonie, wybrał włoski klub Parma.

Opinia o książce: Poprzez autobiografię Sztuka upadania Gianluigi Buffon w niezwykle szczery sposób opowiada historię swojego życia zarówno piłkarskiego, jak i prywatnego. Opisuje nie tylko najważniejsze mecze w Parmie, Juventusie, PSG oraz we włoskiej reprezentacji, ale także daje pełniejszy wgląd, co tak naprawdę działo się poza stadionowymi reflektorami w piłkarskiej szatni. Jednocześnie otwarcie pisze o popełnianych błędach, samotności w byciu bramkarzem, zmaganiu się z depresją, rodzinnymi kłopotami oraz o tym, jak ważne jest kierowanie się w życiu swoimi wartościami. Gigi zapamiętany zostanie nie tylko jako jeden z najlepszych golkiperów, ale dzięki książce również jako człowiek, który bardzo osobiście przeżywał przegrane mecze oraz niewykorzystane okazje w najważniejszych turniejach. Moim zdaniem warto przeczytać bramkarską autobiografię, w której Buffon uczy nie tylko sztuki upadania, ale również powstawania. Pokazuje nie tylko, jak został mistrzem świata w swojej dyscyplinie, ale również jak budował siebie jako człowieka, który podobnie jak każdy z nas miał i ma na co dzień mnóstwo wątpliwości w głowie oraz jeszcze więcej wyzwań. Ale przechodził przez nie z pokorą i byciem autentycznym w stosunku do samego siebie.

Lekcja mentalna od Gianluigiego Buffona: Przez pierwsze minuty panują zgiełk i wrzawa, że nic nie słychać, nie da się skomunikować z kolegami z drużyny nawet podczas rzutów rożnych, kiedy wszyscy jesteśmy blisko siebie. Hałas i poziom decybeli są tak ogromne, że kompletnie rozpraszają i zupełnie nie można się skoncentrować.* Bycie skoncentrowanym jest jedną z kluczowych umiejętności mentalnych w sporcie w celu osiągania lepszych wyników. Oznacza ono zdolność skupienia uwagi na wykonywanym zadaniu, bez rozpraszania się pomimo pojawiających się bodźców zewnętrznych lub/i wewnętrznych. Do bodźców zewnętrznych zalicza się najczęściej hałas ze strony kibiców, muzykę, błędne decyzje sędziego czy też zachowania przeciwników. Z kolei bodźcami wewnętrznymi często są doznania z ciała oraz niewspierający dialog. Oba rodzaje rozpraszaczy należy traktować łącznie, które wzajemnie przekładać się będą na sportowe wykonanie. Niemal każde zdarzenie zewnętrzne zmieniać będzie u sportowca jego myśli czy też emocje. Jednocześnie myśli oraz emocje decydować będą o tym, na co zawodnik zwracać będzie uwagę, co zwrotnie wpływać będzie na jego zachowanie. Jak w takim razie, pomimo często ogromnego hałasu na trybunach, sportowiec może skupić się na swoim wykonaniu? Strategii jest wiele. Z jednej strony uwagę można skierować do wewnątrz, prowadząc wspierający dialog wewnętrzny. Tę strategię w trakcie meczów często stosował Gigi Buffon, który w swojej autobiografii pisze tak: Ileż to razy rozmawiałem z moimi rękawicami, butami do gry czy słupkiem podpierającym bramkę. Kiedy jesteś bramkarzem, musisz mówić sam do siebie, w przeciwnym razie zwariujesz.* Gigi kierował swoją uwagę do wewnątrz, dbając o swój dialog wewnętrzny. Z drugiej strony uwaga może być kierowana na zewnątrz, na to co dzieje się na boisku. W przypadku piłki nożnej może to być podążanie wzrokiem za piłką, kolegami z drużyny czy też przeciwnikami. Tak kierowana uwaga – w konkretne punkty odniesienia – zmniejsza nadmierne myślenie oraz pozwala utrzymać dłużej koncentrację uwagi oraz bycie tu i teraz. Warto wykorzystywać obie strategie, a o tym jak skutecznie prowadzić dialog wewnętrzny, jak stworzyć i mieć swoją własną kartę mocy, dowiesz się z mojej książki Aktywuj potężną pewność siebie 1.0.

Autor: Gianluigi Buffon. Data wydania: 11/06/2025. Wydawnictwo: SQN.
Więcej informacji o książce znajdziesz na stronie wydawnictwa: https://www.labotiga.pl/ksiazki-sportowe-o-pilce-noznej/53065-gianluigi-buffon-sztuka-upadania.html

* Przytoczone w artykule cytaty pochodzą z książki Gianluigi Buffon. Sztuka upadania.